فرزندى داشت به نام ميرزا مهدى كه در همهء حوزهء عظيم و پررونق مشهد در آن وقت از نظر فضل و فضيلت مانند ستاره مىدرخشيد ؛ استاد شرح منظومه و اسفار و كفايه بود . آن وقت سنين ميان سى و چهل را طى مىكرد . آن جوان در سال 1354 درگذشت و مشهد را عزادار ساخت . سال بعد خود مرحوم آقابزرگ درگذشت و با درگذشت اين دو نفر پروندهء روحانيت و حكمت و فلسفه در اين خاندان بسته شد . مرحوم آقابزرگ به وارستگى و صراحت لهجه و آزادگى و آزادمنشى شهره بود . با اينكه در نهايت فقر مىزيست ، از كسى چيزى نمىگرفت . يكى از علماى مركز كه با او سابقهء دوستى داشته است پس از اطلاع از فقر او ، در تهران با مقامات بالا تماس مىگيرد و ابلاغ مقررى قابل توجهى براى او صادر مىشود . آن ابلاغ همراه نامهء آن عالم مركزى به آقابزرگ داده مىشود . مرحوم آقابزرگ پس از اطلاع از محتوا ضمن ناراحتى فراوان از اين عمل دوست تهرانىاش ، در پشت پاكت مىنويسد : « ما آبروى فقر و قناعت نمىبريم . . . » و پاكت را با محتوايش پس مىفرستد . 3 . آقا سيد حسين بادكوبه‌اى . مرحوم بادكوبه‌اى در سال 1293 در دهى از دهات بادكوبه متولد شد . پس از تحصيل مقدمات به تهران آمد و رياضيات را نزد ميرزاى جلوه ( اواخر عمر جلوه ) آموخت و فلسفه را از محضر حكيم اشكورى و حكيم كرمانشاهى استفاده كرد . آنگاه به نجف رفت و به تكميل علوم نقليه در حوزهء آخوند ملامحمد كاظم خراسانى و شيخ حسن ممقانى پرداخت . مطابق نقل علامهء تهرانى در نقباء البشر مرحوم بادكوبه‌اى در نجف در علوم عقلى و نقلى شهرت يافت و به تدريس رشته‌هاى مختلف نقلى و عقلى پرداخت . گروه بسيارى از محضرش بهره‌مند شدند . حضرت استادناالعلامه آقاى حاج سيد محمدحسين طباطبايى ( مدظله ) طبيعيات و الهيات شفا را از اول تا آخر نزد اين مرد بزرگ در نجف تحصيل كرده‌اند . مطابق نقل علامهء تهرانى ، اين مرد و مرحوم حاج شيخ محمد حسين غروى دو چهره‌اى بودند كه در آن زمان در نجف به اطلاع بر علوم عقليه شناخته مىشدند . مشاراليه در سال 1358 در نجف اشرف درگذشت « 1 » 4 . آقاى آقاميرزا محمدعلى شاه آبادى تهرانىاصفهانى الاصل . جامع المعقول و

--> ( 1 ) . نقباء البشر فى القرن الرابع عشر ، ج 2 / ص 584 و 918 .